Optreden rolstoeldansers de Raddraaiers tijdens 5 mei bevrijdingsfestival
- 26 minuten geleden
- 5 minuten om te lezen
5 mei Bevrijdingsfestival - 16:00 en 17:00 uur Dorpsplein
Op 5 mei, tijdens het Bevrijdingsfestival in Amstelveen, laten de rolstoeldansers van de Raddraaiers in Amstelveen zien wat vrijheid óók kan betekenen: samen bewegen, samen genieten en samen zichtbaar zijn. Achter dat optreden schuilt een bijzonder verhaal. Het verhaal van Corrie van Hugten, een vrouw die haar leven opnieuw vorm gaf, met dans als rode draad.
Dans als eerste leven
Dans zat er al vroeg in. Als zestienjarige begon Corrie op de dansschool van haar oom en tante in Amsterdam. Wat begon als lessen volgen, groeide al snel uit tot lesgeven. Ze hielp mee, gaf steeds meer uren les en stond uiteindelijk bijna elke avond in de dansschool. Overdag werkte ze als hoofd van een kleuterschool, ’s avonds leefde ze op de dansvloer. Ze deed mee aan wedstrijden, haalde finales en won titels. Maar toen ze voor de keuze kwam te staan – zelf blijven dansen of volledig voor het lesgeven gaan – koos ze bewust voor dat laatste. Een keuze waar ze nooit spijt van heeft gehad.
Het kantelpunt
In 1975 veranderde alles. Van de ene op de andere dag werd ze ernstig ziek. Wat volgde was een lange, zware periode van operaties en revalidatie. Drie jaar bracht ze grotendeels door in het ziekenhuis. Dansen, zoals ze dat kende, viel weg omdat ze rolstoel-afhankelijk was geworden.
Ze kon niet meer doen wat haar het meest dierbaar was. “Ik kon alleen maar huilen,” vertelt ze over die tijd.
Alsof dat nog niet genoeg was, verloor ze in diezelfde periode haar oom – haar leermeester en belangrijke steun – bij een verkeersongeval. Het zette alles nog verder op scherp. Tegelijkertijd kijkt ze er later ook anders naar: als een kantelpunt dat, hoe moeilijk ook, de richting gaf voor wat daarna kwam.
Een tweede leven
Toen Corrie thuiskwam vanuit de revalidatie, kwam er een onverwachte vraag op haar pad. Dansleraar Evert Castelein, die haar kende uit de danswereld, nam contact op. Hij had in Engeland iets gezien wat hem niet meer losliet: mensen in een rolstoel die dansten. Of Corrie, samen met hem, haar schouders hieronder wilde zetten? Er was nog niets. Geen methodes, geen voorbeelden, geen aangepaste rolstoelen. Alleen een idee en de overtuiging dat er meer mogelijk moest zijn.
Wat begon als zoeken, werd al snel een gezamenlijke missie.
Samen met Evert Castelein ging ze naar Katwijk, naar het Rijnlands Zeehospitium. Daar ontstonden in 1977 de eerste lessen met bewoners: voorzichtig, zoekend, maar vol energie. De groep kreeg de naam ‘De Dansende Wielen’. Twee jaar later volgde al een eerste demonstratie – een moment waarop zichtbaar werd wat tot dan toe nauwelijks bestond.
Die eerste stappen vormden de basis voor wat later Stichting Rolstoeldansen Nederland zou worden. Corrie stond vanaf het begin aan de basis en bouwde het, samen met Castelein, stap voor stap uit. Hij gaf haar niet alleen het zetje, maar ook het vertrouwen om dit verder te brengen.
Omdat de vraag snel groeide, bleef het niet bij lesgeven alleen. Corrie ontwikkelde opleidingen, zodat anderen het werk konden voortzetten. Want al snel kwamen verzoeken uit heel Nederland – en later ook uit het buitenland.
Samen op de dansvloer
Een belangrijk keerpunt was het dansen met een staande partner. Waar rolstoeldansen eerst vooral plaatsvond tussen twee rolstoelgebruikers, bracht Corrie daar verandering in. Vanuit haar achtergrond in de reguliere danswereld wist ze: dit kan anders. Ze zocht de samenwerking op, experimenteerde en ontwikkelde nieuwe vormen. Daarmee ontstond een manier van dansen waarin gelijkwaardigheid en samenspel centraal staan. Voor veel mensen betekende dat meer dan alleen dans. Partners, familieleden en vrienden die elkaar soms kwijt waren geraakt, vonden elkaar terug op de vloer.
De wereld in en ontmoeting met Nelson Mandela
Wat in Nederland begon, kreeg internationale aandacht. Corrie werd gevraagd voor demonstraties, workshops en opleidingen over de hele wereld. Ze liet zien wat mogelijk is – vaak nog voordat mensen zelf geloofden dat het kon. Een van de meest indrukwekkende momenten was haar optreden in de Royal Albert Hall in Londen, waar ze als verrassing voor duizenden toeschouwers danste met haar staande danspartner.
Ook in Zuid-Afrika maakte ze diepe indruk. Tijdens een evenement rond Nelson Mandela werkte ze met kinderen die net een rolstoel hadden gekregen. Samen dansen, buiten in de zon – een ervaring die haar altijd is bijgebleven. En natuurlijk de ontmoeting met Nelson Mandela zelf. De drie zoenen die ze van hem kreeg waren een kroon op haar missie.
Stichting Rolstoeldansen Nederland, van kleine groep naar internationale beweging
De groei ging stap voor stap. Van een klein groepje in Katwijk naar wedstrijden en evenementen met deelnemers uit heel Europa. Wat begon met een eenvoudige dansproef groeide uit tot meerdaagse internationale wedstrijden zoals de Dutch Para Dance 2026 in de Meerkamp in Amstelveen. Het was de 4e keer op rij dat dit toernooi in Amstelveen is georganiseerd. Deelnemers uit vijftien landen kwamen samen, met honderden dansers verdeeld over meerdere dagen. Een bijzonder onderdeel van het programma is freestyle. Daarin kiezen dansers hun eigen muziek en choreografie, en ontstaat er ruimte voor persoonlijke expressie. Juist dat onderdeel laat zien hoe veelzijdig rolstoeldansen is.
Ilona, de Raddraaiers en de kracht van samenwerken
Corrie benoemt hoeveel Ilona voor de rolstoeldansgroep De Raddraaiers betekent. En voor haarzelf. Ilona danste haar hele leven, totdat MS zich openbaarde. Stoppen met dansen was voor haar geen optie. Via Corrie kwam ze in aanraking met rolstoeldansen. Samen met haar man maakte ze zich deze nieuwe vorm snel eigen, met indrukwekkende resultaten in Nederland en daarbuiten. Ze geven demonstraties en zetten zich actief in om rolstoeldansen bekender te maken.
Wat dans doet?
Wat Corrie al die jaren drijft, is wat ze ziet gebeuren bij mensen. Dans geeft energie. Zelfvertrouwen. Verbinding. Mensen die dachten dat iets niet meer mogelijk was, ontdekken opnieuw plezier. Niet als therapie, maar als iets dat je samen doet, op muziek, met aandacht voor elkaar. “Je krijgt er een blij gevoel van,” zegt ze.
5 mei Bevrijdingsfestival, demonstratie door rolstoeldansers de Raddraaiers
Tijdens het Bevrijdingsfestival komt alles samen. De dansers uit Amstelveen – de ‘raddraaiers’ – laten zien wat er mogelijk is. Met paren, combinaties en soms ook solo’s. Het zijn geen perfecte shows, maar verhalen in beweging. Over doorzettingsvermogen, samenwerking en plezier.
Wat Corrie hoopt dat mensen zien? Dat dansen voor iedereen is. En dat vrijheid ook zit in het durven bewegen, ondanks alles.
Probeer het. Want juist daar begint het.
Corrie zelf staat minder vaak op het podium, maar is nog altijd actief. Ze geeft les, begeleidt en inspireert. Haar missie is onveranderd: zoveel mogelijk mensen laten ervaren dat dans voor iedereen is. En haar boodschap blijft eenvoudig en direct: probeer het. Want juist daar begint het.